Bu dizinin ayrıntılı altyazısı FOX TV tarafından...
...Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.
www.sebeder.org
(Jenerik müziği...)
(...)
Ben seni tanıyorum.
Ben, senin kim olduğunu biliyorum, dur.
-Dur, dedim sana dur! -Bahar!
-Sen benim çocuklarımı kaçıran adamsın. -Bahar!
-Beni otelde, tehdit eden adamsın!
-Biliyorum seni! -Bahar, ne yapıyorsun?
Bahar, sakin ol. Münir, benim adamım.
O kaçırmış olamaz. Öyle bir şey yapmış olamaz.
Sor bakalım o zaman, sor!
Eve ilk geldiğinde, sesi neden kısıktı?
Ve şimdi nasıl düzeldi bir anda, sor!
(Bahar) Bu adam, benim çocuklarımı kaçırdı!
(Bahar) Beni otele çağırdı. Seni, Pırıl'ı, çocuklarını izletti bana.
Eğer sesimi çıkarırsam...
...Doruk'la Nisan'ı, bir daha asla göremeyeceğimi söyledi bu adam.
Hayır, Sarp Bey öyle bir şey mümkün mü?
Yalan! Yalan söylüyorsun!
-Bahar, tamam sakin ol. -Yalan söylüyor!
(Sarp) Sakin ol.
Sen de mi?
Sen de mi, bu işin içindeydin?
Bu, bu işi sen biliyordun.
Sen, kendi çocuklarını kaçırdın Sarp! Bunu nasıl yapabilirsin?
Bahar, ne diyorsun? Ne çocuğu? Ne kaçırması?
Senin telefonundan, bana mesaj attılar.
Ben seninle görüşeceğimi zannederek, otele gittim.
Sarp Bey, sizi bekliyor, buyurun, oturun dediler.
Sonra arkama, bu adam oturdu.
Yüzünü görmedim.
Ama o sesi, ben hayatımın sonuna kadar unutmayacağım.
Her gece ben kâbuslarımda, o sesi duyuyorum çünkü.
Telefondan bana, Nisan'la Doruk'u gösterdi.
Seni, çocuklarını ve karını gördüm ben otelde, lobide.
Önümden geçip gittiniz ve ben sesimi çıkaramadım.
Sonra bir arabaya bindirdiler beni, evin oraya bıraktılar.
Benim çocuklarımı kaçırdı bu.
-Doğru mu bu? -(Münir) Hayır, Sarp Bey kesinlikle--
-(Sarp) Doğru mu? -Yalan söylüyor!
(Münir) Hayır, efendim doğru değil.
(Gerilim müziği)
Aslında bütün bunları organize eden, sendin değil mi?
Sen organize ettin, bu işleri.
Gel buraya Pırıl!
-Bahar. -(Bahar) Pırıl, gel buraya!
(Bahar) Pırıl!
(Bahar) Pırıl, aç kapıyı!
(Sarp) Bahar! Ne ilgisi var Pırıl'ın? (Kapı şifresini yazıyor)
-Pırıl! Dokunma bana! -(Sarp) Bahar.
(Sarp) Sakin ol. (Kapı şifresini yazıyor)
Bahar.
-(Bahar) Aç! -(Sarp) Bahar, ne yapıyorsun?
(Kapı şifresini yazıyor) (Sarp) Bahar.
-(Sarp) Sakinleş lütfen. -(Bahar) Kapıyı aç!
(Sarp) Bahar, tamam. (Kapı şifresini yazıyor)
Dokunma!
(Bahar) Aç!
(Kapıyı çarptı)
Sendin değil mi o?
-Sendin değil mi? -Bahar, bir dakika.
Çocuklarımı kaçıran sendin!
(Bahar) Senin fikrindi, değil mi? Cevap ver bana!
-Cevap ver! -Bahar!
(Gerilim müziği)
Cevap ver!
Bahar, çocuklar!
(Gerilim müziği…)
(...)
(Kuş ötüyor)
(Müzik)
Vay!
Bu araba kimin?
(Kuş ötüyor)
Bu araba sizin.
Nisan...
...duydun mu? Araba bizimmiş.
-Gerçekten mi? -(Doruk) Evet.
Binebilir miyiz?
Tabii ki binebilirsiniz küçük bey.
(Doruk) Anne, binebilir miyiz lütfen?
-(Nisan) Binebilir miyiz? -Lütfen, lütfen.
Başka bir gün bineriz. Tamam mı?
Hem bugün hava çok güzel. Gelin, bahçede oynayalım.
-(Doruk) Lütfen, lütfen. -Bir kere, bir kere.
İçine bakıp, hemen çıkacağız. Ne olur bakalım. Çok merak ettik.
(Doruk) Lütfen. Ne olur.
Bahar Hanım, merak etmeyin bir sorun olmaz.
(Köpek havlıyor) (Kuş ötüyor)
-Tamam, binin ama çok kısa. -(Nisan) Yaşasın. Tamam.
(Kuş ötüyor) (Müzik)
(Köpek havlıyor)
Vay!
Çok güzelmiş.
Bu nedir?
Tablet galiba.
(Fevzi) O televizyon.
Televizyon mu?
Açayım ister misiniz?
-Olur. -(Doruk) Evet.
İyi. Hadi bakalım.
(Müzik)
Açıldı mı ekran?
Gerçekten televizyonmuş.
(Gerilim müziği)
Yeliz teyze!
(Gerilim müziği)
Bunun sesi açılabiliyor mu?
-(Fevzi) Nereden açılıyordu bu? -Açabilir miyiz?
(Gerilim müziği)
Fevzi abi!
(Şarjör sesi)
(Gerilim müziği)
Nisan! Nisan! Doruk!
(Bahar) Bırak! Bırak!
(Bahar) Nisan, Doruk çıkın arabadan! (Araba çarpma sesi)
(Bahar çığlık sesi)
(Bahar) Sarp!
-Bırak! Bırak! -Bahar Hanım, biz bakalım. Sakin olun.
(Bahar) Sarp! Bırak! Ya bırak!
(Bahar) Ya bırakın! Sarp! Sarp!
(Münir) Sarp Bey, siz çocukları alıp eve gidin.
Gel kızım.
-(Münir) Kapıları kapatın. Leyla sen de. -(Fevzi) Çabuk, çabuk!
-Sarp Bey'in yanında kal. -Çabuk çabuk!
Sarp Bey'i koruyun!
Leyla, sen de eve geç!
(Münir) Sarp Bey'in çevresinde kalın!
Geçin içeri, geçin! Geçin!
-(Sarp) Bahar hadi, Bahar! -(Münir) Geç! Geç!
(Münir dış ses) Bahar Hanım, buraya dönmeden beni dinleyin.
(Geçiş sesi)
-Bana mı seslen-- -Bu tarafa dönmeyin.
Ve sessizce beni dinleyin.
Bahar Çeşmeli.
Nisan ve Doruk'un annesi. Sarp Çeşmeli'nin ilk karısı.
-(Nisan) Anne merhaba. -(Doruk) Anne merhaba.
Nisan, Doruk!
Söylediklerimi yaparsan, çocuklarının başına bir şey gelmez.
(Geçiş sesi)
(Münir dış ses) Çocuklarını tekrar görmek istiyorsan, sesini kes!
(Sarp) Çabuk! Çabuk!
Geçti, geçti tamam.
-Pırıl! -Sarp, ne oluyor?
(Sarp) Pırıl hemen odaya geçin, tamam mı?
Perdeleri kapatın, kapıyı kilitleyin hemen, çabuk!
(Bahar) Gel tamam, tamam.
(Bahar) Sarp!
Neden gidiyorsun?
-Geliyorum Bahar. -(Bahar) Lütfen gitme.
-Bahar, lütfen. Hemen geleceğim. -Yalvarırım, gidemezsin, gidemezsin!
-Lütfen bizi bırakamazsın, yalvarırım. -(Sarp) Bahar, geliyorum dedim lütfen.
Kızım, ağlama tamam. Hemen geliyorum, korkacak bir şey yok.
-Lütfen yalvarırım Sarp. -Geliyorum kızım, geliyorum korkmayın.
Tamam.
-(Koruma) Sarp Bey. -Burada bekleyin.
(Şarjör sesi)
Hadi, odaya hadi.
Hadi oğlum, Pırıl, hadi Leyla.
(Münir) Çıkın ulan dışarı!
Ellerin havada çık dışarı, deşerim ulan! Çık!
(Münir) Sarp Bey hayır! Sarp Bey, siz burada kalın.
(Gerilim müziği)
Kimsin lan sen?
Kimsiniz lan?
Kim gönderdi lan sizi, ha?
-Abi. -(Sarp) Cevap ver lan!
Abi.
(Sarp) Konuşsana lan!
(Kuş ötüyor)
(Gerilim müziği)
Kim gönderdi oğlum sizi, ha?
Ne işiniz var burada?
A-a-abi, biz yarışıyorduk abi.
Vallahi yarışıyorduk, billahi yarışıyorduk.
Kaza oldu, isteyerek çarpmadım ben.
(Erkek) Yemin ederim abi, vallahi bir şey yok.
(Kuş ötüyor)
-(Erkek 2) Abi, ne olur vurma abi. -(Münir) Yürü lan, yürü!
(Erkek 2) Abi vurma.
Temiz.
(Kuş ötüyor) (Müzik)
Münir, etrafı kontrol edin.
Bu serserilerin de doğru söyleyip, söylemediklerinden...
...emin olmadan, hiçbir yere bırakmayın.
-Tamam mı? -Tamam, Sarp Bey.
(Kapı kapandı)
Hay Allah'ım!
(Fevzi) Gel lan buraya, yürü.
(Münir) Al içeri, al içeri.
Tamam, merak etmeyin bir şey yok, tamam.
(Pırıl ağlıyor)
Sen de korkma.
Tamam.
(Duygusal müzik)
Nisancığım, lütfen biraz sakin olmaya çalış bak, bir şey yok iyiyiz.
-Var! Var! -Nisancığım, lütfen.
Var, var!
Lütfen, biraz sakin olmaya çalış.
Sen öyle diyorsun ama var işte ben biliyorum.
Tamam, sakin ol lütfen.
Bak, iyiyiz bir şey yok. Buradayız beraberiz.
Ölecek miyiz?
O, nasıl söz öyle oğlum.
Sakın bir daha, böyle bir şey dediğini duymayayım.
Öyle bir şey yok.
-Ben ölmek istemiyorum. -(Bahar) Oğlum, öyle bir şey yok.
Deme sakın, bir daha böyle şeyler lütfen.
Bak, buradayız iyiyiz.
Böyle şeyler düşünme.
(Kapı kapandı)
(Sarp) Bahar.
Sarp.
Sarp, buradayız.
(Bahar) Dur, kızım.
Leyla, sen çocuklara bakarsın.
-(Bahar) Buradayız. -Tamam.
Tamam, kızım.
(Sarp) Tamam, kızım. Tamam, oğlum geçti.
(Sarp) Hepsi geçti.
Yarış yapan iki genç çocuk.
(Sarp) Yanlışlıkla bizim arabaya çarpmışlar, korkulacak hiçbir şey yok.
-Sahiden mi? -Evet.
Hadi burada durmayın artık, içeri geçebiliriz.
(Bahar) Hadi.
(Sarp) Hadi içeri.
(Doruk) Onlar, kötü adam değiller mi?
(Bahar) Hayır, oğlum baban dedi ya değillermiş.
Anne biliyor musun, ben Yeliz teyzemi gördüm.
Tamam, canım tamam.
(Kapı kapandı)
(Müzik)
Gel geç şöyle, otur kızım.
(Bahar) Otur.
Tamam.
(Köpek havlıyor)
(Müzik)
Çocuklar, ben size bir şey söyleyeceğim.
Biraz önce yaşananların hepsi, yanlış anlaşılmaydı yani...
...hepimiz burada güvendeyiz. Korkacak hiçbir şey yok.
(Müzik)
Senin, niye silahın var?
-Oğlum. -Silahlar çok tehlikelidir.
Değil mi Nisan?
Evet.
Ali'yle Ali, onunla oynarlarsa...
...kötü şeyler olabilir. -Hişt.
(Bahar) Dorukçuğum.
(Doruk) Ben oynamam.
Nisan da oynamaz.
Biz akıllı çocuklarız.
Ama onlar.
Küçükler.
Evet.
Küçükler, o yüzden oynayabilirler.
(Duygusal müzik)
Evet, oğlum çok haklısınız.
Silah çok tehlikeli bir şey.
Çok özür dilerim.
-Anne. -Efendim canım.
Arif abimin, silahı var mı?
Yok. Arif abinin silahı yok.
O zaman, babamın niye silahı var?
Babanız, size anlattı ama durumu.
Bundan dolayı, çok üzgün olduğunu da söyledi.
(Bahar) Bunun bir hata olduğunu da söyledi.
(Bahar) Ve şimdi size bir söz verecek.
Onu bir daha silahla görmeyeceksiniz, değil mi?
Evet, söz veriyorum.
Bir daha, kesinlikle bende silah görmeyeceksiniz.
Çok özür dilerim, tamam mı?
Sen yine de Ali'yle Ali'ye söyle...
...silahla oynamasınlar. -(Bahar) Tamam oğlum.
-Söylerim oğlum. -Sen de çıkar kızım montunu, hadi.
(Duygusal müzik)
(Ceyda) Yok vallahi, benim kafam yerinde değil.
Bu halde öyle gidip, kafede insan falan eğleyemem ben.
Buyurun.
-Çok teşekkür ederim. -Afiyet olsun.
İnsan eğlemeyeceksin ki.
İstersen, Bahar'ın yerine kasaya bakarsın...
...istersen, mutfakta başka bir şeyler bulursun.
Arkadaşın dönene kadar, idare et işte. Gerçekten çok sıkıştım.
Sen idare et işte.
Avuç içi kadar kafe zaten.
-Atla, deve bir durum yok. -(Emre) Canım benim, öyle değil.
Avuç içi kadar dediğin yerde, bin türlü iş var, gerçekten.
Öyledir tabii.
Sana da iyi gelir. Hem biraz, kafan dağılmış olur Ceyda.
Benim kafam dağınık zaten.
Hayda!
Gelsin, karın yardımcı olsun. İncileri mi dökülür?
Yok, gelemez o.
Anam, bunların karıları da pek bir nazlı oluyor.
Ne zaman evimize döneceğiz?
Bilmiyorum kızım.
Niye bilmiyorsun?
Ama bizim okulumuz var.
Ama burada da hep beraberiz.
Bak, beraber yemek yapıyoruz. Oyun oynuyoruz.
Evimizde beraber olalım.
Sen de bize gel.
(Duygusal müzik)
O gelemez ki.
-Gelir. -Nasıl gelsin akıllım.
Arabayla.
Gel bakayım sen buraya.
(Müzik duygusal)
Ben evimizi çok özledim.
Ceyda ablamı özledim. Yeliz teyzemi özledim.
Anne.
Yeliz teyzem, niye televizyona çıkmış?
Ne televizyonu?
Dedim ya ben sana, az önce dedim.
Ne dedin kızım, ben hiç fark etmedim.
Nasıl çıksın Yeliz teyzen televizyona? Hem...
...burada televizyon çalışmıyor ki ne televizyonu?
Babamın arabasında televizyon var.
Orada gördüm Yeliz teyzemin fotoğrafını.
(Duygusal müzik)
-Emin misin? -Çok eminim.
Ben de gördüm eminim.
Milyon milyon eminim.
İyi de onun ne işi olur ki Yeliz teyzenizin televizyonda.
Yani, benzetmişsinizdir kızım.
Hayır benzetmedim.
Gerçekten gördüm ben Yeliz teyzemi.
Evet.
Ben de gördüm.
(Doruk) Yeliz teyzeydi.
Biz arabadan inerken, Yeliz teyze hâlâ oradaydı.
Televizyon durmuştu. Böyle.
Ama ne dediklerini duyamadım.
Çünkü sesi kısıktı.
(Nisan) İnanmıyorsanız, gidip bakalım.
Hayır, kızım olmaz. Şimdi olmaz. Abiler...
...dışarıyı kontrol etsinler, ondan sonra.
-Neyi kontrol edecekler? -Kızım, yabancı birileri var mı diye.
Ama sen bize, tehlike yok dedin.
Tamam, ben gidip bakarım.
Bahar.
İki tane yarışan çocuk yüzünden, eve kapanacak değiliz herhâlde.
Hem ben de merak ettim. Benim çocuklarım, böyle şeyler uydurmaz.
(Bahar) Ben hemen geliyorum, tamam mı?
(Müzik)
(Sarp) Dur, ben de geleyim.
(Kapı açıldı)
(Kapı kapandı)
Sen korktun mu?
Biraz.
Korkma.
Geçti, dedi babam.
İki çocuk yarış yapıyorlarmış.
Rın rın diye.
(Duygusal müzik)
(Sarp) Bahar.
Bahar olayın şokundan, ne söylediklerini bilmiyorlar.
Ne işi var senin komşunun, televizyonda?
-Aç kapıyı. -(Fevzi) Araba açık efendim.
(Kuş ötüyor)
Bunu çalıştırabilir misiniz?
Fevzi.
(Kuş ötüyor)
-Kıskanç mısın? -Evet, diyorum.
-(İlker ses) Hayatını kısıtlıyor musun? -(Kadın ses) Evet.
(İlker ses) Kampa gidebilir miyiz Mehmet'le?
-(Kadın ses) Ben de gelirsem. -(İlker ses) Hayır, gelemezsin.
-(Kadın ses) Gelirim, o zaman gidemez. -(İlker ses) Hayır.
-O benim çocuğum gibi hani-- (Gong sesi)
-Mehmet mi? -(Kadın ses) Mehmet.
-(Kadın ses) Ben dedim evleneceğim. -(İlker ses) Ev-le-ne-ce-ğim.
(Kadın ses) O dönem, bir kız arkadaşı vardı.
(Kadın ses) Ayrılıyorlar, barışıyorlar.
Sonra, araya ben gireceğim. Hadi diyorum bekleyeyim.
Kalede kaleci varken çünkü gol atmak tarzım değildir.
(Kadın ses) Bekliyorum.
(Kadın ses) Daha fazla müşteriye ulaşıp, kazançlarını arttırmak.
(Çocuk ses) Bizden daha çok ihtiyaçları var.
(Ceyda) Ya, siz beni salak mı sanıyorsunuz?
Görmüyor muyum kumpasınızı?
Anlamıyor muyum, beni oyuna getirmeye çalıştığınızı?
Bunu da kafalamışsınız.
-Ya, yok öyle bir şey. Ben kendim geldim. -Ya, bırak Allah'ını seversen.
Ben tanımıyorum sanki bunları?
Bunlar vermiştir kafa kafaya, Arif'i de almışlardır aralarına.
Emre Bey'i ben hayatımda, ilk defa görüyorum kızım.
Ceyda, en iyisini sen bilirsin ama...
...yani Bahar durduk yerde, işini mi kaybetsin?
Biliyorsun pek içine sinmişti. Pek sevinmişti bu iş için.
Tamam.
Tamam, gidip çalışacağım.
(Ceyda) Madem, sizin içiniz böyle rahat edecek.
Madem, bana sıkılmayı böyle bırakacaksınız.
Tamam, gidip çalışacağım o kafede.
Ama sonra gelip, sormayın bana...
...Ceyda, niye o müşterinin kafasına çaktı pastayı.
Yok, efendim niye ötekini kovaladı filan. Ben peşin peşin, diyeyim de.
Bu halde, öyle kimsenin afrasını tafrasını çekemem ben.
Yok, canım yapmaz öyle bir şey.
Yok, yaparım.
O da bilir zaten.
Bilirsin değil mi?
Bilirim, bilirim.
Tamam, madem.
Ben sabah gelirim.
Bulaşık falan yıkarım, en azından.
Yok, sabah olmaz.
Aslında benim, hemen birisine ihtiyacım var.
-Nasıl hemen? -(Emre) Bayağı, bildiğin hemen.
Akşamları kafe, çok kalabalık oluyor.
Yani adam falan da bulamadım.
Benim yarım akıllı kuzene, muhtaç kaldım malesef.
Nasıl olacak ki o iş?
Şöyle olacak. Biz Hatice Hanım ile çaylarımızı içeceğiz.
O arada, sen de hazırlanırsın, değil mi?
Sonra çıkarız.
İyi madem.
(Emre) İyi bari.
O kadar doğru bir zamanda geldiniz ki.
Yani ödümüz kopuyordu, kendine kötü bir şey yapacak diye.
Bakmayın, benim için de çok iyi oldu.
Gerçekten, o kadar yoğunuz ki.
Dediğim gibi, iyi birini bulmak da gerçekten çok zor.
Aslında sizin çevrenizde, çalışabilecek birileri var mı?
Ceyda'nın yanında onu tanıyan biri olursa çalışırken, çok daha iyi olur.
Düşünmez misiniz?
Ben mi?
Becerebilir miyim, bilmiyorum ki.
Tabii becerirsiniz.
(TV erkek ses) Özellikle altın ve cep telefonunda beklenti var.
(TV erkek ses) Kimse nakit parayı cebinden çıkaramıyor.
(TV erkek ses) Bu hem bizim piyasamıza çok fena yansıyor.
(TV erkek ses) Hem müşteriler için çok sıkıntılı.
(TV erkek ses) Beyaz eşyada kredi kartına taksit sayısı 12...
Tamam mı? Oldu mu?
(TV erkek ses) Televizyondaki taksit sayısıysa üçtü.
Hadi, evet.
Tamam değil.
-Ne demek tamam değil? -Tamam değil Sarp.
Ben Yeliz'le konuşmak istiyorum.
Bahar.
Yeliz'le konuşamazsın.
Ben Yeliz'le, Ceyda'yla, annemle, babamla hepsiyle konuşmak istiyorum. Tamam mı?
Seslerini duyup, iyi olduklarından emin olacağım.
O kahveci herifi arayacağına, onları arasaydın.
Telefon falan yok.
Ne demek, telefon falan yok ya?
Ben esir miyim bu evde?
Benim çocuklarım yalan söylemezler.
Eğer televizyonda Yeliz'i gördük diyorlarsa, görmüşlerdir.
Hem Yeliz'in, ne işi var televizyonda ya?
Niye Yeliz televizyona çıksın ki başına bir şey gelmese?
Bir şey mi oldu Yeliz'e? Bak, bana doğruyu söyle.
Yaralandı mı, bir şey mi oldu?
Sen Arif'le konuştun, herkes iyi dedi, değil mi?
Bak bana.
Sana, herkes iyi dedi mi, demedi mi?
Dedi.
E, tamam.
O zaman, niye endişeleniyorsun?
Sinirlerin bozuk, aşırı tepki veriyorsun.
Yani belli ki çocuklar birini Yeliz'e benzetti. Hepsi bu.
Tamam.
Ama ben yine de Yeliz'in sesini duyup, rahatlamak istiyorum.
Lütfen.
Bahar.
Bunun, çok tehlikeli olduğunu söyledim.
Telefon edemeyiz.
İzimizi sürebilecekleri tek şey, telefon.
Çok üzgünüm ama bu riski alamam.
Çocuklarım bu evde.
Çocuklarımız bu evde.
O yüzden, ne Yeliz'i arayabilirsin...
...ne başka birini. Tamam mı?
-Sarp-- -(Doruk) Anne, siz kavga mı ediyorsunuz?
Hayır oğlum. Kavga etmiyoruz.
(Bahar) Konuşuyorduk sadece.
Sen niye böyle çıktın bakayım?
Üstünde montun da yok. Üşüteceksin.
(Bahar) Gel.
Tamam o zaman. Ben burada Arif'le oyalanırım.
Çıkış saatinde gelir, sizi alırım.
(Hatice) Tamam canım. Hadi görüşürüz.
İyi günler.
Görüşürüz babalık.
Kolay gelsin.
(Enver) Hadi hayırlısı bakalım.
(Müzik)
Aklın Bahar'da tabii.
Doğru, aklım Bahar'da.
Ama yanlış anlama.
O herifle olduğu için, kıskançlıktan değil.
Öyle mi?
Öyle.
Yani tabii, onunla bilmediğim bir yerde olmasını istemezdim ama--
Ama kıskanmıyorum, endişe ediyorum diyorsun.
Merak ediyorsun yani.
Yok, onu demeyecektim.
Tabii çok merak ediyorum.
Ölüyorum meraktan, korkudan. O ayrı.
Ama...
Şey diyecektim...
Kıskanmıyorum.
(Müzik)
Çünkü Bahar'ın beni sevdiğini biliyorum.
Yani ne bileyim.
Biri seni gerçekten seviyorsa, bilirsin.
(Müzik)
Söylese de bilirsin, söylemese de bilirsin.
Yanında olsa da bilirsin.
Uzakta olsa da bilirsin.
Bilirsin.
(Müzik)
İyi geliyor mu?
Bilmem.
(Müzik...)
(...)
Bahar...
...arkadaşının öldüğünü öğrendiğinde ne olacak?
Benden, biraz daha nefret eder herhâlde.
Sonuçta o kadın, benim yüzümden öldü.
İki çocuk, annesiz kaldı.
Senin yüzünden ölmedi.
Bu söylediğine sen, kendin inanıyor musun?
Elbette inanıyorum.
(Müzik)
Ama daha ne kadar saklayacaksın?
Burada, daha ne kadar bekleyeceğiz biz?
Hayatımız boyunca, bizi burada mı tutacaksın?
Kalkıp gidelim Sarp.
Yurt dışına gidelim.
Hatta.
Bahar ve çocukları da yurt dışında bir yere gönder.
Başka türlü olmaz.
(Kapı açıldı)
(Kapı kapandı)
Kızım, Doruk nerede?
(Bahar) Doruk yukarıda odada, oyun oynuyor.
(Bahar) Hadi gel.
Sizi rahatsız etmeyelim.
Kurabiye için ne malzemeler gerekiyordu? Söyle bakayım bana.
Un, yumurta, süt, başka?
Boyama kitaplarımızı bitirecekler.
Bitirmezler anneciğim. Bir sürü boyama kitabı var, merak etme.
Aa...
Ne kadar az un kalmış.
Leyla, harcamış hepsini keke galiba.
Bak bakalım, un var mı poşetlerde?
Belki kakao da vardır.
İki renkli kurabiye yaparız, ha?
(Bahar) Hadi, yardım et bana.
(Müzik)
-Elma var. -(Bahar) Başka?
-Mandalina var. -(Bahar) Evet.
Muz var.
(Bahar) Evet.
Bir de bu var.
Ha, avokado.
Bu ne?
O bir çeşit...
...meyve mi, sebze mi? Ben de bilmiyorum ki.
Hiç yemedim. Ama tadı güzelmiş.
İster misin? Soyayım mı?
Olur.
Ya da Dorukcuğum inince, beraber yeriz.
O da tadına bakmış olur.
Benim düşünceli kızım.
Hadi, bak bakalım. Un var mı?
(Nisan) Aa...
-O ne? -(Nisan) 14 Şubat...
...sevgililer günü.
(Nisan) Özel bardak seti.
Aa...
Ne kadar güzel.
Anne, bugün sevgililer günü mü?
Öyle herhâlde.
Bakalım nasılmış?
"En güzel anılar, aileyle olanlar."
Ne güzel bir söz bu?
Ne kadar da doğru.
Benim en güzel anılarım sizinle.
Bakalım, bunda ne varmış?
Hı...
Bu da güzelmiş.
Sen, ben, Doruk ve...
(Müzik)
Sen, ben ve Doruk.
(Müzik)
Sen ne ara, bu kadar büyüdün? Hı?
Siz benim sevgililerimsiniz.
Canlarımsınız siz benim.
Sizi çok seviyorum.
Sevgililer günümüz kutlu olsun anneciğim.
Kutlu olsun.
Hadi gel, gidip Doruk'un da sevgililer gününü kutlayalım.
-Olur. -Olur.
Bunların içine şeftali suyu koyarız. Yukarıda içersiniz, olur mu?
Olur.
Münir nerede kaldı?
Bilmiyorum.
(Kapı açıldı)
Kızım.
Oldu mu kurabiyeler?
Yok, un kalmamış.
Nisan, kızım.
Gel, istersen boyama yapalım.
Yok, ben Dorukcuğumu öpmeye gideceğim.
Doruk'u, öpmeye mi gideceksin?
Evet, çünkü bugün sevgililer günü.
(Müzik)
(Kapı zili çalıyor)
Münir, nedir durum?
Sıkıntı yok efendim.
Nisan.
Kızım, sen al bunu. Götür kardeşine.
Ben gelene kadar da odadan çıkmayın. Tamam mı?
Tamam anneciğim.
Geleceğim ben birazdan. Odadan çıkmak yok.
-Tamam. -Hadi.
(Sarp) Gelsene, içeride konuşalım.
(Münir) Yok, ben gelmeyeyim.
Çocukları sorguladık.
Söyledikleri doğruymuş.
İkisi de bu civarın çocukları.
(Münir) Babalarının arabalarını alıp kaçmışlar.
(Münir) Korkudan ödü patlamış ikisinin de.
Biz döndükten sonra da temiz bir sopa yemişlerdir.
(Münir) Çaktırmadan çevredekileri de kontrol ettik.
(Münir) Kimdir bu aile, diye.
(Münir) Çocukların da ailelerin de Nezir'le alakası yok.
(Münir) Rahat edebilirsiniz.
(Müzik)
-Bana mı ses-- -Bu tarafa dönmeyin.
Ve sessizce beni dinleyin.
Bahar Çeşmeli.
Nisan ve Doruk'un annesi.
Sarp Çeşmeli'nin ilk karısı.
-(Nisan ses) Anne merhaba. Anne... -(Doruk ses) Anne merhaba.
Nisan, Doruk...
Söylediklerimi yaparsan, çocuklarının başına bir şey gelmez.
Bahar Hanım, merhaba.
Lütfen endişelenmeyin. Ben, Sarp Bey için çalışıyorum.
(Münir) Pardon.
Ben gideyim. Suat Bey beni bekler.
-Güvenliği arttırın. -Bir dakika, bir dakika.
Ben seni tanıyorum.
Ben senin kim olduğunu biliyorum. Dur.
-Dur! Dur dedim sana dur! -Bahar!
-Sen benim, çocuklarımı kaçıran adamsın. -Bahar... Bahar...
Beni otelde, tehdit eden adamsın! Biliyorum seni!
Bahar ne yapıyorsun?
Bahar sakin ol. Münir benim adamım.
O kaçırmış olamaz. Öyle bir şey yapmış olamaz.
Sor bakalım o zaman, sor.
Eve ilk geldiğinde, sesi neden kısıktı?
Ve şimdi nasıl düzeldi bir anda? Sor!
(Bahar) Bu adam, benim çocuklarımı kaçırdı!
(Bahar) Beni otele çağırdı. Seni, Pırıl'ı, çocuklarını izletti bana.
(Bahar) Eğer sesimi çıkarırsam...
...Doruk'la Nisan'ı, bir daha asla göremeyeceğimi söyledi bana.
Hayır Sarp Bey. Böyle bir şey mümkün mü?
Yalan! Yalan söylüyorsun!
-Yalan söylüyorsun! -(Sarp) Bahar!
-Bahar tamam. Tamam... -Yalan söylüyor.
Sakin ol.
Sen de mi?
Sen de mi bu işin içindeydin? Bu-Bu-Bu...
Bu işi sen... Biliyordum!
Sen, kendi çocuklarını kaçırdın Sarp!
-Bunu nasıl yapabilirsin? -Bahar ne diyorsun?
Ne diyorsun? Ne çocuğu? Ne kaçırması?
Senin telefonundan...
...bana mesaj attılar.
Ben seninle görüşeceğimi zannederek, otele gittim.
Sarp Bey sizi bekliyor. Buyurun, oturun dediler.
Sonra arkama, bu adam oturdu.
Yüzünü görmedim.
Ama o sesi ben, hayatımın sonuna kadar unutmayacağım.
Her gece ben kâbuslarımda, o sesi duyuyorum çünkü!
Telefondan bana Nisan'la Doruk'u gösterdi.
Seni, çocuklarını ve karını gördüm ben.
Otelde, lobide!
Önümden geçip gittiniz ve ben sesimi çıkaramadım.
Sonra bir arabaya bindirdiler beni ve evin oraya bıraktılar.
Benim çocuklarımı kaçırdı bu.
-Doğru mu bu? -(Münir) Hayır Sarp Bey. Kesinlikle--
-Doğru mu? -Yalan söylüyor!
(Münir) Hayır efendim. Yanılıyor.
(Gerilim müziği)
Aslında bütün bunları organize eden, sendin değil mi?
Sen organize ettin...
-Gel buraya! Pırıl! -Bahar!
(Bahar) Gel buraya!
(Bahar) Pırıl! Pırıl aç kapıyı!
-Pırıl! -(Sarp) Bahar.
(Sarp) Ne ilgisi var Pırıl'ın?
-(Sarp) Bahar-- -Dokunma bana!
(Sarp) Sakin ol.
Bahar!
-(Bahar) Aç! Aç! -(Sarp) Bahar, ne yapıyorsun?
(Sarp) Bahar ne yapıyorsun?
(Tuş sesleri)
Bahar, sakinleş lütfen.
Aç kapıyı, aç.
Bahar... Tamam...
Dokunma!
Aç!
Sendin değil mi?
-(Pırıl) Bahar, bir dakika. -Sendin değil mi?
Çocuklarımı kaçıran sendin, değil mi?
Bu senin fikrindi, değil mi?
Cevap ver bana! Cevap ver!
Bahar!
(Gerilim müziği)
Cevap ver!
Bahar, çocuklar.
(...)
Anneciğim siz...
Siz niye çıktınız odanızdan?
Çıkmayın demedim mi size kızım?
Sen bağırınca, korktuk biz.
Özür dilerim.
Ben evime gitmek istiyorum.
(Nisan ağlıyor)
Buradaki herkes çok kötü.
(Müzik)
Benim annemi üzmeyin!
Yoksa size çok kızarım! Çok çok kızarım!
(Duygusal müzik)
Sor bakalım karına.
Aylar önce, benim çocuklarımın okulunun bahçesinde, ne yapıyormuş?
Sor bakalım.
(Bahar) Gel anneciğim.
Ben, bir daha sizinle uyumayacağım.
(Doruk) Annemle uyuyacağım.
(Doruk) O çocuklarınız da çok çirkin.
(Doruk) Fare gibi.
(Gerilim müziği)
Münir, gel buraya.
(Müzik)
Çabuk.
Salona geç.
Sen de geç.
(Gerilim müziği)
İkinizden de çok özür dilerim.
Özür dilerim.
(Sarp) Onların hayatta olduklarını bildiğin hâlde, benden gizledin mi Pırıl?
(Sarp) Yüzüme bak Pırıl. Yüzüme bak.
Ben evime gitmek istiyorum.
Ben evimi çok özledim.
Yeliz teyzemi, Ceyda ablamı, Arif abimi...
...anneannemi, Enver dedemi, hepsini çok özledim.
Ben de çok özledim.
Ama şimdi gidemeyiz anneciğim.
Arayalım o zaman.
Biz sizi çok özledik, diyelim.
Evet, bu çok güzel olurdu ama telefonumuz yok.
Var.
Nasıl var?
Ben nerede olduğunu biliyorum.
Doruk.
Nerede?
Senden çok kısa bir süre önce öğrendim, yaşadıklarını.
Ve bana söylemedin, öyle mi?
Kendini benim yerime koysana.
(Pırıl) İki küçük çocuğum vardı ve dünya başıma yıkılmıştı.
Çaresizdim.
Çaresizliğin ne demek olduğunu, sen de çok iyi biliyorsun.
Birlikte, çok çaresiz günlerimiz oldu.
Beni terk etmenden korktum.
Sensiz kalmaktan korktum.
Ve onların yaşadıklarını, benden gizlersen...
...birlikte kalacağımızı sandın.
(Sarp) Bunları hiçbir zaman öğrenemeyeceğimi...
...o yüzden, hep yurt dışında olmak istedin.
(Pırıl) Evet.
O yüzden gitmek istedim hep.
Bundan dolayı, çok utanıyorum ama...
...ne yapacağımı bilemedim.
(Pırıl) Gerçek bu.
İki çocuğum vardı.
Sana âşıktım.
Ve en doğrusunun ne olursa olsun, bu aileyi savunmak olduğunu düşünüyordum.
Kimseye kötülük yapmak istemedim ben.
Sadece, ailemi korumak istedim.
Bunu yapmaya çalışırken de...
...bir girdabın içine sürüklendim.
Sen de hiç yardım etmedin.
(Sarp) Sana yardım etmedim, öyle mi?
Pırıl.
Bütün bunlar, sana yardım ettiğim için oldu.
Her şeye rağmen, bizi sevdiğini ve bizimle kalacağını bilseydim...
...Bahar'la çocukları senden gizlemezdim.
(Pırıl) Ama...
...hiçbir zaman...
...gerçek ailenin biz olduğumuzu, hissettirmedin sen bana.
Hiçbir zaman.
Bahar'ın gölgesi, hep üzerimizdeydi.
Gerçekten böyle mi oldu?
Bütün yaşananlar bu mu?
(Sarp) Hı?
(Müzik...)
(...)
Çocukları yaptığımız geceyi, hatırlamıyorum bile.
Sevişmemizin, tek bir anı bile yok aklımda.
Sarhoştum.
(Sarp) Aklımı korumak için bir sürü ilaç alıyordum.
Ve nasıl yaptığımızı, hatırlamıyorum bile.
(Müzik)
Ama bunun için seni, bir kere bile suçlamadım.
Bir kere bile, bunu sana söylemedim.
Yaptığım şeyin sorumluluğunu alıp...
...Ali'yle Ömer'e iyi bir baba olmak için elimden gelen her şeyi yaptım.
Sana âşık olmadığımı, her zaman biliyordun.
Ama yine de sana hep...
...sevgi dolu olmaya çalıştım.
Seni incitmemek için elimden gelen her şeyi yaptım.
(Müzik)
Şimdi karşıma geçip, beni...
...sana âşık olmadığım için suçlayacaksan suçla.
Ama zorla olmuyor bu işler.
Kimse, kimseye zorla âşık olmuyor.
Ben de sana olmadım.
Bunun için senden özür dilemeyeceğim.
Dilemeyeceğim, çünkü...
...ben üzerime düşen her şeyi yaptım, sana karşı.
Ama bitti. Her şey bitti.
Artık sen yoksun. Buraya kadar.
(Gerilim müziği)
Peki.
Zaten ben de yoruldum.
Savaşacak gücüm yok artık.
Ne yapmak istiyorsan yap.
Sana gelince...
(Gerilim müziği)
...sana tek bir soru soracağım. Tek bir soru.
Çocuklarımı, gerçekten sen mi kaçırdın?
-Evet, ama-- -(Sarp) Yeterli.
Artık seni, yakınımda istemiyorum.
Defol evimden!
(Gerilim müziği)
Pırıl Hanım...
...size başka bir yer bulmamı, ister misiniz?
Hayır.
Burada kalacağım ben.
İlerde çocuklarıma...
...babanız tehlike zamanında, sizinle değil...
...kardeşlerinizle kalmayı tercih etti demek, istemiyorum.
(Gerilim müziği...)
(...)
(Doruk) Ah!
Doruk.
(Doruk) Ah!
(Kapı açıldı)
Anne, anne biri geliyor!
Doruk, Doruk çabuk gel, Doruk! Gel buraya Doruk, gel!
-(Bahar) Doruk! -(Doruk) Geldim.
(Bahar) Hadi.
Hadi bakalım. Odaya.
(Hareketli müzik...)
(...)
-(Nisan) Ortamıza otur, ortamıza. -Geldim.
Hadi.
(Bahar) Açılıyor.
Şifresi de yok. Ama şarjı çok az.
Hemen, Yeliz teyzenizi arayalım.
(Numarayı tuşluyor)
(Operatör ses) Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor.
Allah Allah, kapalı.
Normalde, hiç kapatmaz telefonunu ama.
-Ceyda ablayı arayalım. -Tamam.
Evet, onu arayalım.
-Hişt sessiz olun, sessiz olun. -Tamam.
(Ayak sesi)
-Ben bakarım. -Nisan, kızım.
-(Nisan) Tamam, sessiz olacağım. -Dikkat et.
(Ayak sesi)
(Kapı açıldı)
(Kapı kapandı)
Pırıl teyze odaya girdi.
-Hadi, ara artık Ceyda ablayı. -Tamam. Arıyorum.
Burası mutfağın bir kısmı, yemekler burada yapılıyor.
Ama zaten sizin burada işiniz yok. Böyle geçelim.
Burası da bulaşıkların yıkandığı yer.
Diğer servis için hazırlandığımız yer.
Kolay gelsin.
Gördüğünüz gibi, ne kadar sıkışık olduğu belli oluyordur.
İdil, at o sakızı.
Oraya değil, çöpe.
(Gerilim müziği)
Mekân zaten, birkaç saate ancak kalabalıklaşır.
O arada siz, ortama alışırsınız. Bu arada...
...hemen size önlükleri vereyim.
Bunları çalışırken kullanıyoruz. Size zahmet.
Ceyda konuştuğumuz gibi, sen bulaşıkları yıkarsın.
Hatice Hanım, siz de içerdeki boşları alırsınız...
...masaları temizlersiniz.
Bir de sizden bir ricam olacak. Aylaklık yapan personelimizi...
...müşterilerle ilgilenmesi için uyarırsanız, çok sevinirim.
O nasıl olacak öyle?
(Telefon çalıyor)
Teşekkür ederim Ceyda.
Şöyle olacak.
Mesela, İdil şu masayla ilgilenir misin...
...yoksa Emre Bey gelip kafanı kıracak, dersiniz.
Kötü bir şakaydı ama siz ne demek istediğimi anladınız.
-Bugün yine çok tatlısın. -Devam et.
Ceyda, istersen bulaşıkları ben yıkayayım.
Yok, tamam annem. Elleme sen, o iş bende.
Sen de servise falan yardım edeceksin. Onlarla ilgilen, hadi.
Emre Bey, ben yalnız siparişleri falan almayacağım, değil mi?
Yoksa ortalığı karıştırırım da.
Yok, yok sadece yardım edin. Konuştuğumuz gibi.
Peki.
(Telefon çalıyor)
Kim bu be? Üf zırt pırt!
(Hatice) Kızım hemen kapatmasan. Belki Bahar arıyordur.
(Telefon çalıyor)
Alo Bahar, gülüm sen misin?
Ceyda, nereden bildin ben olduğumu?
-Ceyda abla, Ceyda abla! -Dur, dur, dur.
-Anne konuşabilir miyim? -Anne hadi, Ceyda abla.
-Durun bir durun. -Ceyda abla, seni çok seviyoruz.
Bir durun. Bir ben konuşayım önce. Alo, Ceyda?
Kız nereden bileceğiz, bütün gün telefon bekliyoruz senden.
Kızım nasılsınız? Hepiniz iyi misiniz?
İyiyiz, iyiyiz, hepimiz çok iyiyiz. Hiç merak etmeyin.
-Ceyda abla. -Oğlum bir dur. Bir durun, bir durun.
Biz hepimiz çok iyiyiz, hiç merak etmeyin ama...
...çocuklar Yeliz'i, televizyonda görmüşler.
(Bahar ses) Merak ettim. İyi mi o ya?
(Bahar ses) Siz neredesiniz? Yanınızda mı Yeliz? Evde misiniz?
(Doruk ses) Beni özledin mi Ceyda abla?
-(Doruk ses) Ceyda abla. -(Bahar ses) Alo?
Yok ee, biz evde değiliz.
Neredesiniz?
Annenle kafeye geldik biz.
Kafe mi? O nereden çıktı ya?
Anne. Ceyda abla nasılsın? Seni çok özledik.
-Seni çok, çok, çok seviyorum. -Ceyda abla.
Ceyda abla, nasılsın iyi misin? Beni özledin mi Ceyda abla?
-Seni çok seviyorum. -Görüyor musun? Nasıl özlediler seni.
Kurban olduklarım. Nisan'ım, Dorukcuğum. Ben de sizi çok özledim!
Biz de sizi çok özledik, kuzular.
Nasılsınız, iyi misiniz? Ne yapıyorsunuz?
(Meşgul tonu)
Ne oldu?
(Ceyda) Alo?
Alo?
Kapandı.
Aman şarjı bitti.
Ya.
Şimdi şarjı alalım diyeceğim ama alamayız ki.
Pırıl teyze odaya girdi.
Olsun anneciğim. Önemli değil. Seslerini duymuş olduk. Hepsi iyi, bak.
Kafede geziyorlar, oh. Kahve içiyorlar, sohbet ediyorlar.
Vallahi, benim içim rahatladı.
Benim içim rahatlamadı.
Aa, senin için rahatlamadı mı? O niyeymiş?
Çünkü Ceyda ablamla konuşacaktım.
Ne diyecektin ona?
Ali'yle Ali'yi anlatacaktım.
Onları, sakın sevme diyecektim.
Dorukcuğum...
...böyle şeyler dememeliyiz.
Bence demeliyiz.
Ben evimize gitmek istiyorum.
Ben de.
Hele ben.
(Duygusal müzik)
Kapatın gözünüzü.
Evimizde olduğumuzu hayal edin. Tamam mı?
(Duygusal müzik)
(Operatör ses) Aradığınız kişiye, şu an ulaşılamıyor.
Yok. Kapalı diyor.
Şarjı falan bitti herhâlde.
Ama iyi geliyordu sesleri. Değil mi?
Bahar'ın, çocukların falan. İyiler herhâlde.
Öyle öyle, iyi geliyordu.
Bahar nerede ki? Sizde kalmıyor muydu?
Şeyde, başka bir akrabada.
Bizim Jale var da. Annenin yeğeni, doktor.
(Ceyda) Onda kalıyor.
O olaydan sonra, çok kötü oldu. Doktor kontrolünde olsun istedik.
İyi yapmışsınız.
Kolay gelsin.
Çocuklar, Yeliz'i televizyonda görmüşler ama...
...anlamamışlar, değil mi?
Yani Bahar, Yeliz nasıl falan diye sorduğuna göre...
...anlamamışlar, değil mi?
Bahar, hâlâ bilmiyor bence.
Umarım anlamamıştır.
Zaten bilmesin.
Vallahi, duysa...
...ondan sonrası tufan.
O kız, bir daha gelemez kendine.
Hastalıktan ölmedi, kahrından ölür.
Ne yapacağız hiç bilmiyorum.
Kendini suçlayacak.
Benim yüzümden oldu diyecek.
Dönecek Sarp'a, senin yüzünden oldu diyecek.
Haklı tabii.
Ne demek haklı? Ne suçu varmış, benim kızımın?
Bahar'a anlatabilecek misin bunu? Anlatamayacaksın.
Ben kendime anlatabiliyor muyum? Anlatamıyorum.
Benim yüzümden olmadı, diyebiliyor muyum? Diyemiyorum.
Atlamasaydı önüme...
...ölmeyecekti.
Deme öyle.
Öyle tabii.
Bahar'a da anlatamayacağım.
Kendini suçlayıp duracak.
Arif, keşke erken gelseydim diyecek.
Babalık...
...daha önce sahip çıksaydım, diyecek Bahar'a.
Sen, vaktiyle terk etmeseydim Bahar'ı, diyeceksin.
(Duygusal müzik)
Neyse. Elimizde, bir telefon numarası var en azından.
Ben kaydedeyim onu ya.
(Duygusal müzik)
(Kapı vuruyor)
Ne var?
(Kapı açıldı)
Pırıl Hanım, bir dakika gelebilir miyim?
Gel.
-İyi misiniz? -Değilim.
Biraz önce...
...galiba Bahar Hanım'la çocuklar, odanıza girdiler.
Ben öyle hissettim.
Öyle mi?
Allah Allah!
Bence, telefonunuzu aramış olabilirler.
(Gerilim müziği)
Evet, bulmuşlar.
(Gerilim müziği)
Ama şarjını almamışlar.
Telefonun şarjı çok azdı. Şimdiye çoktan bitmiştir.
Teşekkürler.
(Gerilim müziği...)
(...)
Gel, gel. Sessiz ol.
-(Pırıl) Leyla. -(Leyla) Efendim, Pırıl Hanım?
(Pırıl) Ben biraz hava almaya çıkıyorum, bahçeye.
(Leyla) Tamam, Pırıl Hanım. Biz de banyo yapıyoruz.
(Pırıl) Tamam.
Dorukcuğum...
...ben şimdi aşağı iniyorum.
Sen çok dikkatli olacaksın. Tamam mı?
Çok, çok, çok dikkatli olacaksın. Tamam mı?
Aferin sana. Sessiz ol.
(Gerilim müziği)
-Leyla abla. -(Leyla) Efendim Nisacığım?
Ali'yle, Ömer'i yıkamana, ben de yardım edebilir miyim?
(Leyla) Tabii yardım edebilirsin. Gel bakalım.
(Gerilim müziği...)
(...)
(Leyla) Aa, siz çıkmamış mıydınız Pırıl Hanım?
Çıktım da eldivenlerimi yukarıda unutmuşum.
Ben de havluları kurumaya bıraktım. Onları alıp geleceğim.
(Gerilim müziği...)
(...)
(Duygusal müzik...)
(...)
Bu akşam, beraber yemeyeceğiz demek.
-Anne. -Canım.
Acıktım.
Tamam güzelim. Hazır olmak üzere sandviçler.
Senin üstün niye ıslandı bakayım. Hı?
Ali'yle Ömer banyo yapıyordu, ben de Leyla ablaya yardım ettim.
İyi yapmışsın. Aferin sana.
Çok tatlılardı.
(Duygusal müzik)
-Anne. -Efendim canım?
Arif abiyle evlendiğin zaman, bize kardeş yapacak mısın?
(Gerilim müziği...)
(...)
(Kapı açıldı)
(Kapıyı çarptı)
(Gerilim müziği)
(Sarp) Kahretsin!
Kahretsin! Kahretsin!
(Gerilim müziği)
(Bulaşık yıkıyor)
Sakin ol şampiyon.
Bulaşıkçılar yarışıyor yarışması falan yok güzelim.
(İdil) Önce bir sakin ol. Arada nefes al.
Etrafına bak. Hayatın tadını çıkar.
İyiyim ben böyle.
Sen beni hatırlamadın. Değil mi?
Çocukluktan.
Gerçi, ben daha küçüktüm sizden.
Yo, hatırladım.
İdil'sin işte. Emre'nin amcasının kızı.
Hatırladın da niye hiç yüz vermedin görünce?
Çocukken de sevmezdim seni, şimdi de gördüğüme sevinmedim.
Ondan yani.
Sen de hâlâ, aynı manyaksın ha.
Evelallah.
Babaanneme en son gittiğimizde (Bip) oldu demişlerdi senin için.
Doğru demişler.
Pek para etmemişsin anlaşılan.
Etmedim.
Ben tahmin etmiştim zaten. Pek para etmez o demiştim.
Bak sen okuyup ettin...
...ben (Bip) yaptım...
...günün sonunda ikimiz de aynı mutfaktayız. Ha?
Hayata bak be. İkimizi de aynı yere getirdi.
(Gülüyor)
Bir de hayat adil değildir derler.
Ha?
Daha ne kadar adil olacak be?
İdil, sen ne yapıyorsun burada? Yürü işinin başına.
İnsanlar, sipariş verecek adam bulamıyorlar.
Sakin ol ya. İki dakika hasret giderdik şurada Ceyda'yla.
Nasıl gidiyor?
Kolay gelsin.
(Hareketli müzik)
On dakikadır hesap bekliyoruz da, ilgilenilecek mi acaba bizimle artık?
(Hatice) Tabii, tabii, efendim. Afiyet olsun.
Pardon, sipariş verebilir miyiz?
-Tabii, hemen geliyor. -Teşekkürler.
Kızım, şu ortadaki masa sipariş bekliyor.
Şu yeşilli bayanın oturduğu masa da, on dakikadır hesap bekliyormuş.
Merhaba. Ne alırsınız?
Merhaba. Bir limonlu su, bir de çay alacağım.
(Erkek) Ben de bir tane çay alayım.
Sağ olun.
Merhaba. Kusura bakmayın. Buyurun.
Bizimkiler ne yaptılar acaba?
İnşallah, Ceyda bir olay falan çıkarmamıştır.
Yok. Hatice teyze yanındayken, bir şey yapmaz.
İnşallah. İnşallah.
Neyse. Ceyda'yı şimdilik bir yere yerleştirdik, yarın da Şirin başlıyor.
Nereye başlıyor?
Benim bir kumaşçı arkadaşımın yanına.
İyi bari.
Bakalım biz ne yapacağız.
Ee, senin var ya bir işin.
İşim var da müşterim yok.
Bizim oradaki manavın oğlu, arka sokakta bir terzihane açmış.
Ben burada Bahar'da kalırken, bütün müşterileri kapmış.
Ama ne diyeyim, çalışkan çocuk.
Onun kısmetiymiş.
Ne yapacaksınız peki?
Hatice teyzenin de işi yok.
Bilmiyorum ki.
Ne iş olsa yapacağız.
Ben gocunmam da hiçbir şeyden.
Hatice'nin öyle, her yerde çalışmasını istemem.
Öyle tabii.
Ama sen de her yerde çalışamazsın Enver abi.
Olur mu öyle şey?
Sarp'a, dünya kadar borcumuz var bizim.
O parayı son kuruşuna kadar ödemeden, ben huzur bulamam.
Onun için borcumuzu ödeyene kadar, ne iş olsa yapacağım.
İşin ayıbı olmaz.
(Duygusal müzik)
Bizimkileri almaya gidelim mi?
Oldu mu o kadar?
Oo... Olmuş. Kalk.
Geç Enver abi.
(Duygusal müzik...)
(...)
-Anne. -Efendim canım?
-Ben şarj aletini bulamadım. -Ne?
Pırıl teyzenin odasına girdim ama şarj aletini bulamadım.
Çünkü Pırıl teyze geldi, ben de saklandım.
-Ne zaman oldu bu? -Ali'yle Ali banyo yaparken.
Sen de biliyor muydun bunu?
Uff.
Bunu sakın bir daha yapma.
Sakın!
İkiniz de sakın bir daha böyle bir şey yapmayın. Olur mu?
(Bahar) Benim suçum bu.
En başında, senden telefonu almanı istememeliydim, özür dilerim.
(Bahar) Bir daha, sakın böyle bir şey yapmayın lütfen.
Hadi uyuyalım şimdi.
(Müzik)
Hatice Hanım, gerçekten çok teşekkür ederim.
Bu akşam hayatımızı kurtardınız.
Yok canım, o kadar büyütmeyin. Elimden geleni yapmaya çalıştım.
(Emre) Yok, gerçekten öyle.
(Emre) Yani...
...ne kadar da kolay hallettiniz her şeyi. Ben bu kadarını beklemiyordum açıkçası.
Ee, annenin eline kimse su dökemez.
Uzun süre, kocaman otellerde çalıştı.
Acaba rica etsem, bu hafta bizim personel iyileşene kadar...
...her gün gelseniz. Tabii bedava değil.
Gelirim tabii. Neden gelmeyeyim?
Ceyda, sana da çok teşekkür ederim.
Kuzencan, teşekkür seremonisi bittiyse, iki dakika konuşabilir miyiz?
Olur, bir saniye bekle.
Bizimkiler de gelmiş zaten.
Yalnız Emre Bey, ben akşamları çalışamıyorum.
Ben zaten, Ceyda için de gündüzleri için düşünmüştüm.
Bugün, böyle çok yoğun olunca...
Yarın sabahtan gelin. Uygun mu?
-Uygun, hadi biz gidelim artık. -(Hatice) İyi akşamlar.
(Emre) İyi akşamlar, hoşça kalın.
(Müzik)
Söyle bakalım.
-Evden atıldım. -Sırada, başka?
Başka bir şey yok. Kalacak yerim yok, evden atıldım.
Bravo, gene başardın demek.
Bu kaçıncı oldu? Onuncuyu beraber kutlayalım mı?
Diyorum ki, sende kalabilir miyim? Birkaç hafta.
-(Emre) Hayır. -(İdil) Ya Emre...
(Ceyda) Anne be, madem öyle...
...babalıkla siz, bende kalın bu gece?
(Ceyda) Bu saatten sonra, boşu boşuna dönmeyin.
(Ceyda) Sabah da kalkar, beraber işe geliriz.
(Hatice) Ben de öyle düşündüm ama Şirin evde yalnız.
(Enver) O zaman sen kal Hatice, Ceyda'yla. Ben döneyim eve.
(Enver) Sabah evde olmazsam, Şirin işe gitmez diyor korkuyorum.
(Hatice) Peki. Sen bilirsin.
(Enver) Ee, nasıl geçti bakalım?
(Hatice) Nasıl geçsin?
(Hatice) Koşuşturmaktan, zamanın nasıl geçtiğini anlayamadık.
Ceyda, sen memnun kaldın mı?
Ben, çok üzülüyorum be.
Yeliz'e mi?
Kızım, hepimiz üzülüyoruz ona.
Yani, tam öyle değil.
Hani şimdi, içimiz acı dolu ya...
Gün gün azalacak.
Gün gün unutacağız.
Sonra daha çok güleceğiz...
...daha az ağlayacağız.
Öyle tabii.
Zaman her şeyin ilacı derler.
Ama ben, öyle olsun istemiyorum işte.
Yani Yeliz'in acısı ta şuramda, taş gibi otursun istiyorum.
Unutmayayım bir an bile.
Ne bileyim.
Unutursam, üzülür gibime geliyor.
(Arif) Vallahi ben ölürsem, kimse üzülmesin isterim.
(Ceyda) Allah korusun be. Manyak manyak konuşuyorsun.
Allah korusun tabii de.
Ama olur da ölürsem, istemem senin gibi arkamda birini bırakmak.
Sürekli yas tutup, dövünmesin kimse.
Ben de Arif gibi düşünüyorum.
Gece gece, niye böyle konuşuyoruz ki şimdi?
(Enver) Ben hep gülün isterim.
Bakın vasiyetimdir. Ben ölünce, beni anın.
Güzel şeyler düşünün, yaşadığımız güzel anları.
Şöyle kalbiniz ferahlasın, kahkahalarla gülün.
Deyin ki; bu dünyadan bir Enver geçti.
Bizi sevdi, bütün insanları sevdi.
Enverciğim, ağlatacaksın şimdi ama.
Merak etme, öyle yukarıdan bakıp...
..."Aa! Ben öldüm, bunlar aşağıda gülüyorlar" diye ben kaşlarımı çatmam.
Bilakis ben de sevinirim. Bir kahkaha da ben patlatırım.
Yaşa be Enver abi.
Bak, Ceyda gördün mü? Yeliz de onu isterdi.
Böyle oturup ağlayacağınıza her fırsatta gidip, benim çocuklarımı görün.
Onları sevin, öpüp, koklayın derdi.
Aslansın be Arif.
-Vallahi. -(Enver) Vallahi aslansın.
İlk fırsatta gidip, görelim evlatçıkları.
Aslı'yı Tunç'u, hiç bırakmayalım onları.
(İdil) Ya Emre, lütfen.
Bana bak, işsiz kalıyorsun derdi bana kalıyor.
Evsiz kalıyorsun derdi gene bana kalıyor. Paran bitiyor, koş Emre.
Karakola düşüyorsun, ben alıyorum.
Sarhoş oluyorsun sızdığın yerden, gelip yine ben alıyorum.
Ben neyim? Annen miyim, baban mıyım?
En sevdiğin kuzeninim.
-Benim zaten başka kuzenim yok. -O zaman, bir tanecik kuzeninim.
Güzelim bana bak, ben evimde başka birini istemiyorum. Tamam mı?
Hele seni, hiç istemiyorum. Dağınıksın, pissin, gürültücüsün.
Yani arkadaşların zaten, milli felaket.
Cevabım hayır, tamam? İyi geceler.
Emre ya... Parkta mı yatayım?
-(Emre) Annene git. -Parkta yatmayı tercih ederim.
(Müzik)
(Emre) Bana bak, sadece bir gece tamam mı?
(Emre) Yarın annene gideceksin.
(Müzik)
Şirin, günaydın. Kalk hadi.
Ne oluyor ya?
(Enver) İşe yetişmek için sadece yarım saatin var.
Hadi, fırla o yataktan çabuk, çabuk, çabuk.
Uff!
Sabah sabah.
(Müzik)
Anne.
Canım... Hadi biraz daha uyu sen.
-Sen nereye gidiyorsun? -Kahvaltı hazırlayacağım.
Hadi uyu.
Kahvaltıyı da odamızda yapabilir miyiz?
Akşamki gibi olabilir mi? Üçümüz burada.
Olmaz anneciğim. Öyle yapamayız.
Lütfen anne.
Aşağı inmek istemiyorum.
(Nisan) Burada kalmak istemiyorum. Ben evimize gitmek istiyorum.
(Nisan) Burada kimseyle konuşamıyoruz.
(Nisan) Telefon bile açamıyoruz.
(Bahar) Anneciğim, odamıza kapanmak çözüm değil.
-Günaydın. -Günaydın.
Odamıza kapanmak çözüm değil ki.
Hem böyle yaparsak, babanız çok üzülür.
Çünkü o sizi çok seviyor.
Bence bizi o kadar sevmiyor.
-Sevseydi-- -Nisan.
Babanız sizi çok seviyor, tamam mı?
Seni niye, o kadar üzüyor o zaman?
Babanız sizi çok seviyor ve hep çok sevecek.
Bunu aklınızdan sakın çıkarmayın, olur mu?
Ben asıl, ne zaman üzülürüm biliyor musunuz?
Babamız bizi sevmiyor, derseniz çok üzülürüm. Çok üzülürüm hem de.
O yüzden, sakın böyle bir şey düşünmeyin.
Lütfen.
Hadi, siz şimdi biraz daha uyuyun.
Ben de güzel bir kahvaltı hazırlayayım.
Sonra hep beraber kahvaltı yapalım, olur mu?
-Olur. -Hadi. Yat bakalım.
Hadi, yat sen de güzel kızım.
(Müzik...)
(...)
(Bahar) Şu anda önemli olan tek şey, çocukların iyiliği.
Bu evde olan...
...dört tane günahsız çocuğun, güvenli bir şekilde...
...bu saçmalıklardan kurtulması. Önemli olan tek şey bu!
Bu yüzden, buradan ayrılana kadar...
...sana ve karına, düşmanlık göstermeyeceğim.
Çünkü bu benim çocuklarımı, korkutmaktan ve üzmekten başka hiçbir işe yaramıyor.
Git karınla da konuş, ona da söyle.
Benden korkmasına gerek yok.
Bir de...
...karına de ki...
...onun kocasını, kesinlikle geri istemiyorum!
İçi rahatlasın.
(Sarp) Arif yüzünden mi?
Onunla berabersin diye mi?
Seni ilgilendirmez.
Sadece seni geri istemiyorum. Hepsi bu.
Beni ilgilendirmez mi?
Bahar... Ne demek, beni ilgilendirmez Bahar?
Her şey bittikten sonra, seninle ben eskisi gibi olacağız.
Bu söylediğine, sen inanıyor musun?
Hiçbir şey, hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak.
(Müzik)
(Kapı açıldı)
(Yaklaşan ayak sesi)
Ee?
Kahvaltı da hazırlanmamış.
Böyle ilk günden, aç mı gideceğim işe?
Sana da sandviç yaptım. Uzun uzun kahvaltıya, vaktimiz yok bugün.
Kıyamaz da kızına.
Teşekkür ederim babacığım.
O zaman ben bunu, işte yerim. O muhteşem ofisimde.
(Müzik)
-Günaydın Kamil. -Günaydın Arif.
Hayırdır bu saatte?
(Kamil) Sen şimdi bu manyak kadın, senin borcunu ödeyecek dedin...
...ben de şikâyetçi olmadım.
(Arif) Sağ ol. Allah razı olsun.
(Kamil) Olsun da oğlum. Ya bu borcunu ödemezse?
(Kamil) Ben zengin bir insan değilim ki. Bana garanti lazım.
(Kamil) Sen o senetleri imzalat da benim içim rahat etsin.
-Benim sözüm yetmedi mi? -Saçmalama oğlum.
Senin bana borcun olsa, ben senden senet mi isteyeceğim?
Senin sözün benim için bir senet gibi. Ama ben bu kadını tanımam, etmem.
İyi, çıkar sen onları.
Ver bana.
(Kamil) Arif ne yapıyorsun oğlum? Senin borcun değil ki bu.
(Müzik)
Artık benim borcum oldu.
İyi, sen bilirsin.
Vaktinde halledeceğim ben, merak etme.
İyi, hadi hoşça kal.
(Polis) İyi günler. Kolay gelsin.
Sağ olun. Buyurun Memur Bey.
Bahar Çeşmeli'ye baktık biz. Yine yok evde.
Ev sahibi sizmişsiniz. Nerede olduğunu, biliyor musunuz?
Niye arıyorsunuz?
Cinayet için ifade vermeye gelmedi hâlâ.
(Müzik)
-Sen nereye baba? -Ben de iş bakacağım.
Genç terzi seni halt etti, ha?
Evet, öyle oldu.
Baba özür dilerim. Ben şaka yaptım.
Bence en iyi terzi sensin.
Hadi.
(Müzik)
Bak ben, senin huyunu biliyorum.
Sakın kendini işten attırmaya kalkma.
Dündar, benim kırk yıllık arkadaşım. Mahcup etme beni.
Aşk olsun babacığım. Ben hiç, öyle şey yapar mıyım?
Sen merak etme, çok iyi bir kız olacağım.
İnşallah. Ben ayrılıyorum buradan. Hayırlı işler.
Sana da, güle güle.
Uff!
Kız, anne niye bu kadar erken geldik? Azıcık daha uyurduk.
Gözüme takılan bir şeyler var, dedim ya sana.
Anam, bence senin gözünde sorun var ama.
-Günaydın. -Günaydın.
-Kolay gelsin. -Teşekkürler.
Sandalyeler yerlerinden kaldırılmadan, temizlik yapılıyor mesela.
Aman, boş ver. Öyle de ölüyorsun, böyle de ölüyorsun.
-Osman bir çay da bana bırak be. -(Osman) Al abi.
Sağ olasın. Eyvallah.
Günaydın.
Eleman arıyormuşsunuz.
Biz onu bulduk amca. Unutmuşuz ilanı çıkarmayı.
Peki, teşekkür ederim. İyi günler.
Şey, amca...
...sen nasıl bir iş arıyorsun?
Vallahi ne olursa.
Şuradaki dönerciye baktın mı?
Baktım oraya da onlar daha genç birini arıyorlarmış.
Bir de manav Hasan var.
O da gerçi çırak arıyordu. Sen, getir götür yapamazsın.
Ben nerede bulurum bu manav Hasan'ı?
-Hemen bak şu sağda, görüyor musun? -Gördüm.
Peki, teşekkür ederim. Hayırlı günler.
Sağ olasın.
(Müzik...)
(...)
(Kadın) Hasan abi, sen bunu fazla verdin.
-(Hasan) Çok teşekkür ederim. -(Kadın) Hayırlı işler.
Hayırlı işler. Manav Hasan Bey, siz misiniz?
Benim oğlum. Ne istedin?
İş arıyorum da ben.
(Müzik)
Uff!
Kız anne be, sabah sabah amma iş çıkardın.
Bir işi yaptım mı, tam yapacaksın.
Böyle yarım yarım işler, hiç içime sinmez.
(Ceyda) Ay benim, öyle bir siner ki vallahi.
(Sessizlik)
Ne oluyor be burada, sabah sabah?
Baktık bu saatlerde pek tenha, biz de temizlik yapalım dedik.
Anladım.
Kalıcı olmaya niyetlisiniz yani.
İki yer silip Emre'nin gözüne gireceksin, öyle mi?
Aferin kız, bitli. Vallahi öyle yapacağız.
Saftır zaten benim kuzen.
Kandırırsın.
Sen küçükken, âşık değil miydin Emre'ye?
O nereden çıktı şimdi be?
-Konuşma salak salak! -Herkes biliyordu.
Bağırıp duruyordun. "Emre seni seviyorum!" diye
(İdil) Annemler falan da gülüyordu.
-Çocuktuk o zaman! -O kadar da çocuk değildin bence.
(Müzik)
-Gözümüz aydın. -Ne oldu?
Şirin'in kayıp ikizini bulduk.
(Müzik)
Günaydın.
Duyduklarım doğruymuş demek.
Öyledir. Titizdir, takıntılıdır bizim anne.
Yalnız bizim, temizlik için çalışan bir elemanımız vardı.
Emre Bey, kusura bakmayın.
Benim anladığım kadarıyla, sizin temizlikçiniz...
...hiç verimli çalışmamış, bugüne kadar.
-Peki. Kolay gelsin. -Sağ olun.
Buyurun.
-Ne? -Önlüğünü giy.
Saçını, başını düzelt.
-Ne var ki saçımda? -Düzelt!
(Müzik)
-Oldu mu? -Oldu.
Yaklaş.
-Yaklaş, yaklaş. -Ne oldu? Öpecek misin?
Ne öpeceğim seni be! Leş gibi sigara kokuyorsun.
-Dün akşam evde de içmişsin zaten. -Pencereyi açtım ama.
Güzelim, ben evimde sigara içilmesini istemiyorum. Anladın mı?
-Benim evim, benim keyfim. -Uff Emre!
Anneni ara, bu geceden itibaren orada kalıyorsun.
-Kızım, istemiyorum seni. -Sen arasana annemi.
İdil, sende kalabilir mi de? Görelim bakalım ne diyecek?
(Müzik)
(Bahar) Hadi bakalım, kahvaltı hazır olmak üzere.
(Pırıl) Tamam, anladım. Bence de en doğrusu bu.
Bu iş bitene kadar, çocuklarımız için...
...bu evde iyi geçinmekten başka çaremiz yok.
Ben kahvaltıya iniyorum. Sen de gelirsin.
(Kapı açıldı)
-Günaydın. -Günaydın.
Günaydın.
(Duygusal müzik)
Ben sizi çok seviyorum.
Bunu hiçbir zaman unutmayın, tamam mı?
Biz de seni çok seviyoruz.
(Duygusal müzik)
Hep beraber kahvaltı yapalım mı?
Olur.
Hadi bakalım. Hadi.
Geç bakalım oğlum.
Geç bakalım. Geç.
Gel bakalım kızım.
-Ne güzel sofra. -Teşekkürler.
Leyla’yla beraber hazırladık.
Anne biz de seninle hazırlayabilir miyiz? Lütfen.
Evet. Hazırlayalım. Yardım edelim sana.
Tamam. Ne kaldı? Aa! Çatal bıçağı unutmuşum.
Hadi bakalım. Hadi.
(Bahar) Hadi gelin onları vereyim. Siz onları koyarsınız.
(Gerilim müziği...)
(...)
-Günaydın Pırıl Hanım. -Günaydın Leyla.
Odanızı toplayabilir miyim?
Toplayabilirsin. Geç.
Yalnız çıkarken, odanın kapısını açık bırak lütfen.
Tabii efendim. Nasıl isterseniz.
Oradaki şarjı da çıkarma yerinden.
Tabii efendim.
Teşekkürler.
Bir tane de şundan koyalım.
Salatalık.
-Günaydın. -Günaydın.
Uyumuşum ben de biraz.
Elinize sağlık. Yardım edecek bir şey var mı?
(Bahar) Yok, yok. Hallettik hepsini Leyla’yla.
-Elinize sağlık. -Afiyet olsun.
Sen yumurtanı katı seviyorsun diye, seninkini daha uzun haşladım Pırıl.
Ama Doruk ile Nisan kayısı seviyor. O yüzden, onlarınkini ayrı yaptım.
Aynı benim gibi yani.
Ben de öğle yemeğini hazırlarım artık.
Olur. Tabii ki.
Oğlum, sen birazcık ince gibisin.
Kalk bakayım. Git üstüne, bir hırka giy.
Tamam.
Sonra kahvaltına devam et. Aferin oğluma.
(Gerilim müziği...)
(...)
(Bahar) Doruk. Hadi oğlum.
Hah. Aferin oğluma.
(Gerilim müziği)
Ne oldu, aradın mı annemi?
Aradım.
-Ne dedi? -Yüzüme kapattı.
(Gülüyor)
Soğuk su alır mısınız Emre Bey?
(Yumurta kırıyor)
Ne oldu kızım?
Çatalımı düşürdüm.
(Gerilim müziği)
-Ne oldu? -Çatalımı bulamadım anne.
Nasıl bulamadın?
(Gerilim müziği)
Ben sana yeni bir çatal getireyim.
(Gerilim müziği)
Al kızım.
Oğlum senin de belin açılmış.
Ama bu belini, sen böyle kapatmazsan…
…sonra oradan soğuk girer, hasta olursun.
Kıyamam ben sana. Dikkatli ol tamam mı?
(Gerilim müziği)
Bunlar perdelikler.
Döşemelikler de şurada.
Karşıda da gelinlik kumaşlar var. Anladın mı kızım?
Anladım.
Ben şimdi bir saatliğine dışarıya çıkıyorum.
Hanımın ilaçlarını alıp geleceğim. Tamam mı?
Dükkân sana emanet.
Bir şey olursa, telefon açarsın bana.
-Tabii, tabii. Merak etme Dündar amca. -Hadi iyi günler.
Kendine çay söyle.
(Kapı kapandı)
Şaka mı bu?
Of!
Of baba!
Günaydın. Günaydın.
-Günaydın Enver Bey. Hoş geldiniz. -Hoş bulduk. Merhaba.
Enverciğim ne oldu, niye geldin sen?
Ceyda’yla sana, hayırlı olsun demeye uğradım.
Ama merak etme, bunu verip hemen gideceğim.
Canım çok sağ ol. Niye zahmet ettin? Ama biz burada geçiciyiz.
Madem bir şeye başladınız, bana da fırsat oldu sana çiçek almak için.
Teşekkür ederim.
Hatice hiç sevmez, onu iş yerinde ziyaret etmemi.
Onun için ben, hemen kaçıyorum.
Hayatta bırakmam. Bir kahve içmeden bırakmam. Lütfen buyurun.
Buyurun, buyurun. Lütfen.
Peki öyleyse.
Hatice. Hah. Benim aklımda bir şey var, sana onu sorayım.
Benim şimdi işim var. Bunu daha sonra konuşalım, olur mu?
Olur, olur.
Enver Bey zahmet etmiş, buraya kadar gelmiş.
Zaten kafe kalabalık değil. Buyurun, siz de oturun lütfen.
Buyurun lütfen.
Kahvelerimizi nasıl içeriz?
Sade.
-Sade? -Sade.
Tamam.
İdil. Bize üç tane sade kahve.
(Emre) Biraz çabuk.
Bu arada, özel bir şey konuşacaksanız ben kalkabilirim.
Yok, yok. Öyle gizli bir şey değil.
Bizim evde, boş bir oda var da…
…acaba onu, kiraya mı versek diyorum ben.
Ne bileyim bir öğrenci olur, üniversiteli bir kızcağız mesela.
Yok, Enverciğim.
Evde yabancı bir insan, gerçekten çok zor olur.
(Müzik)
Hemen öyle hayır deme. Bir düşün, sonra yine konuşuruz.
(Müzik)
(Kapı açıldı)
(Seçilemeyen konuşmalar)
-Merhaba. -Hoş geldiniz.
Ben bir metre siyah, astarlık kumaş rica edeceğim kızım.
Maalesef yok elimizde.
Poplinler neredeydi? Bebe mavisi arıyordum.
Maalesef ondan da yok.
O zaman bana, iki metre kırmızı polar keser misiniz?
Polarlarınız, çift telli değil mi?
Ay, maalesef onlardan da yok elimizde.
Burada var. Görüyorum.
Var...
...ama patron, satmamamı söyledi.
Yani kumaşlar kötü. Geri verilecek.
Niye o zaman, rafa koyuyorsunuz?
Bilmem. Ama sorarım patronuma.
Gel canım, biz başka mağazaya gidelim.
Bu mağazanın, para kazanmaya ihtiyacı yok.
Hanımefendinin elinden, cep telefonu düşmüyor. Kızın çalışmaya da niyeti yok.
(Homurdanmalar)
İyi günler. Yine bekleriz.
Oğlum, doydun mu sen?
-Evet. -Aferin sana.
O zaman, bir banyo yapalım biz seninle.
Kaç gün oldu. Yoksa bitleneceksin değil mi?
Ben aslında, bitleri severim ama annem sevmez.
Ben Doruk’u yıkadıktan sonra, gelir sofrayı toplarım.
-Yok, yok. Biz hallederiz artık. -Teşekkürler.
Anne. Ben de yıkanabilir miyim?
Tabii kızım. Gel, seni de yıkayayım.
Hatta bir keresinde Nisan bitlenmişti.
Ben onun bitlerini, temizlemek istemiştim…
…ama o benimle paylaşmamıştı.
(Gerilim müziği)
Kız anne, ne diyorsunuz? Kafayı mı yediniz siz?
O bitliyi, evinize mi alacaksınız?
Ne diyeyim, en azından bir denemiş oluruz.
Ben de istemiyorum ama Emre Bey öyle konuşunca…
…bir şey diyemedim.
Enver de çok mutlu.
Biliyorsun, hiç paramız kalmadı bizim de.
Kız, ben o İdil’in çocukluğunu biliyorum be.
Vallahi bak, kimse sevmezdi onu. Oyunlara falan almazlardı.
Onun olduğu oyunun sonunda, illa bir kavga çıkardı.
Ya çocuklar birbirlerine girerlerdi ya da analar babalar çocuklara.
Çocukken yaramazmış demek ki.
İnsan hep aynı kalmıyor ki. Sonradan değişiyor.
Sen manyak mısın Emre? Ne işim var benim, o ihtiyarların evinde?
Vallahi başka seçeneğin yok güzelim. Yarından itibaren, orada kalacaksın.
Çünkü az önce, bir aylık kirayı ödedim bile.
Sana yapacağım, son iyilik de bu.
-Ben onlarla oturmam. -Sen bilirsin.
O zaman kendine, bir park bak.
Mesela Maçka Parkı olur. Buradan yürüyerek gidersin.
Gerçi Galata Meydanı da fena fikir değil.
Sen iğrenç bir insansın.
Ha şey, bu arada soğuk su ister misiniz İdil Hanım?
Bir dilim de limon atayım içine, ha?
Öf, öf!
İyi. İyi bakayım. Alın evinize.
Alın da huzur kalacak mı evinizde, görün.
Deme öyle.
Gerçi tabii, siz Şirin’le yaşıyorsunuz. Alışkınsınız.
Kız vallahi, efsunlu sayılırsınız siz ha.
Yani o Şirin’e katlanan, o bitliye de hayli hayli katlanır.
Şirin de böyle değildi ki.
Çok tatlı, sevimli, sevgi dolu bir çocuktu.
Sonradan böyle oldu.
-Ha Bahar’dan? -Bahar’dan dolayı değil.
Bahar’ı öğrendikten sonra böyle oldu. Psikolojisi bozuldu.
Aman yok canım, o hep öyledir. Gizliyordur, şimdi ortaya çıkmıştır.
Ceyda, kızım bak senin de evladın var.
Şirin de benim evladım.
Ay tamam yani evlat evlat da…
…yani sendeki sabır da vallahi taş olsa…
(Çığlık atıyor)
Ne oldu?
Elimi kestim.
Gel böyle, gel. Çabuk.
Gel şöyle. Gel.
(İnliyor)
Bakayım şuna.
Oh!
Çok derin kesmişsin kızım, sen bunu.
Yok. Geçer. Geçer o birazdan.
Hemen şu yandaki eczaneye gidelim, bir baktıralım.
-Yok, yok. Geçer, geçer. -Dur, dur.
Ne oldu? İyi misin?
Elini kesti de. Şu yandaki eczaneye bir gidip, gelsek biz.
Tamam. Ben götüreyim. Gel.
Yok, yok. Biz hallederiz.
(İnliyor)
Şarj aleti konusunu, sonra konuşacağız.
Tamam.
Açıldı.
Yaşasın!
(Gerilim müziği)
Çalıyor.
(Telefon çalıyor)
(Gerilim müziği)
(Telefon çalıyor)
Alo.
Alo. Merhaba. Yanlış oldu galiba. Ben Ceyda’yla görüşecektim.
Yok, yok. Yanlış olmadı. Ceyda’nın telefonu bu.
Ceyda yok da ben açtım.
Bahar, sensin değil mi?
Evet, benim.
-Siz kimsiniz? -Emre ben. Kafenin sahibi.
(Emre ses) Ceyda’yla annen eczaneye kadar gittiler de.
Ceyda elini kesti. Böyle ufak bir kesik.
Ben anlamadım.
Yok, yok. Büyütülecek bir şey değil. Dediğim gibi, ufak bir kesik.
Onlar geldiğinde, ben seni aratırım. Merak etme.
Bahar bu arada…
…başın sağ olsun. Çok üzüldüm.
(Gerilim müziği)
Başım mı sağ olsun?
Neden?
(Gerilim müziği)
(Bahar ses) Emre Bey?
Benim, neden başım sağ olsun?
Neden bana başın sağ olsun, dediniz?
Şey…
Bahar…
Bahar şey…
Benim bir anda kafam karıştı.
(Emre ses) Kusura bakma karıştırdım. Şey…
Ee…
Benim aklım bir anda, başka birisine gitti ondan yani.
(Emre ses) Annenler gelsin, hemen seni arattırayım olur mu?
(Emre ses) Bahar. Alo.
Orada mısın?
Duydun mu?
Şey, annenler gelsin ben seni, hemen arttıracağım. Merak etme.
(Tezgâha vurdu)
Yeliz değil mi?
(Hüzünlü müzik)
Yeliz mi?
O değil mi?
(Hüzünlü müzik...)
(...)
Anne.
-Anne. -Ne oldu anne?
-Ne oldu? -Ne oldu?
Anne anlatsana ne oldu? Ne oldu anneciğim?
-Bahar gülüm. -Aa! Yeliz.
(Bahar) Yeliz, sen ne yapıyorsun burada?
Bana mı?
Teşekkür ederim.
Hayatımda gördüğüm en güzel gül.
-Ne kadar güzel değil mi? -Çok güzel.
İstiyorsan, sana vereyim bunu ha?
Hem bak, elbisene daha çok yakışır.
Tamam. Bende kalsın.
(Yeliz) Burası çok güzel. O kadar güzel ki anlatamam.
(Nisan) İyi misin? Ne oldu?
-Anneciğim. -Anne.
-Anne? -Anne.
Anne.
Anne?
(Hüzünlü müzik)
(Ağlıyor)
Anne?
(Hüzünlü müzik)
Anne, nereye gidiyoruz?
-Nereye gidiyoruz? -Anne, nereye gidiyoruz?
-Nereye gidiyoruz? -Anne?
(Kapı kilitlendi)
Anne, anne!
(Kapı vuruluyor)
Anne.
Anne, bizi buraya niye çıkardın?
Bence annem oyun oynuyor.
Biz de saklanalım mı ondan?
(Bahar bağırarak ağlıyor)
(Hüzünlü müzik...)
(...)
(Jenerik müziği)
Bu dizinin ayrıntılı altyazısı FOX TV tarafından...
...Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.
www.sebeder.org
Ayrıntılı Altyazı Çevirmenleri: Feride Tezcan - Fatih Kolivar...
...Ece Naz Batmaz - Gökberk Yılmaz - Gülay Yılmaz
Son Kontrol: Dolunay Ünal
Teknik Yapım: Yeni Gökdelen Tercüme
(Jenerik müziği...)
(...)